İnsana Muhabbet Duydum Duyalı...

-

       Ne olduysa ayağıma takılan taşlarla yoluma kondurduğun kuşları vururken oldu Tanrım; sana inanan bir ruhu, sıradan dar bir cesede sığdırmaya çalışırken oldu; anlamadığım ve anlamlandıramadığım bir düzende kendimi zorla kırk yama yaparken oldu...

   Oysaki dünyanın zevk ve eğlenceden ibaret olduğunu söylemiştin, zaten bunu beş yaşımda öğretmiştin; ayrılığın en büyük vuslat olduğunu babamın dilinden, şefkatini annemin göğsünden yudum yudum içirmiştin. Kaç yıl var olduysam, her an cemalini de celalini de farklı yüzlerde göstermiştin. Lakin  şimdi cemaline muhtacım Tanrım, Nebin Musa (a.s.) gibi göndereceğin her türlü hayra muhtacım, insanlar içinde sevgine ve rızana muhtacım. 



     Bütün sıfatlarımı unuttum Tanrım, insanlar içinde yerimi unuttum. Dedim ya dünyadayım ama dünyadan değilim Tanrım; varlığıma müsaade ettiğin kadar senin gölgende, sana inandığım kadar bu alemdeyim. Belki Yunus'un (a.s) nefsine zulüm ettiği yerdeyim. Gönülde değil, gözde değil bunca beden arasında varlığı senden başka kimseden paye almamış, varlığı kimseye dokunamamış bir gövdeyim.   

   Bazen kendi kendime varlığım başkasında anlam bulsa nasıl olurdu derim. İyi de Tanrım ben kendine bile sığmayan, kendine yabancı biriyim. Fakat yine de en çok kendimi özlerim; merak duyduğum anlarda heyecanımı, kaygı duyduğumda korkumu, sevdiğimde tutkumu,  yalnızlığımda öfkemi özlerim. Sığ ilişkilerde derin muhabbetleri, kalabalıklar içinde yalnızlığımı, belki de en çok ruhumu özlerim.   

    Yine de kimsenin "bir şeyi" değilim Tanrım, bunca sıfatın içinde kendime ait, yeterince alengirli, üstüme yakışan bir ad bulamadım. Bana sorarsan biraz kusurlu çokça da yarımım. Zaman zaman eksiğim, en çok kendimden eksiğim. Sahi ben kimim Tanrım?


Kimse bana yaran olmaz yar olmaz
Mertlik hırkasını giydim giyeli
Dünya bomboş olsa bana yer kalmaz
İnsana muhabbet duydum duyalı

Âşık Sefil Selimi


 "Berlin duvarından daha kalın, ardını göremediğimiz duvarlarımızın sıvası. Sevgi diyoruz, sevgi dünyanın değişmeyecek şeması; uzaklarda, kitaplarda bir de asla iç yüzünü bilmediğimiz hayatlarda imrendiğimiz. Sahi birbirinizi gerçekten seviyor musunuz, yoksa kör, karanlık yalnızlığınıza mı ortaksınız? Peki ya yalnızlar hakikatin peşinde, bütün doğrulukların ve erdemlerin yanı başında huzurlular mı, yoksa bir yalan uğruna kendi tenhalarında mı çürüyorlar?"


👂Cengiz Özkan - İnsana Muhabbet Duydum Duyalı

( Hep dedim, yine derim; Türklüğüm bir türkü olsa işte bu türkü olurdu. :))


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bezm-i Elest'de Kalmış Bir Ruhum; Yarım ve Kusurlu...

-
Resim
Bir akşam, balkonda yıldızları seyrederken durdum gama... Vardım. Varlığımı kavrayamayacak kadar da hamdım. Dünyadaydım ama dünyadan değildim. Âdem'in çocuğuydum, Havva'dan bihaberdim. Kâinat tüm düzensizliklere inat düzendeydi yine de yerini bilmeyen bir bendim; ne düzendeydim ne düzen bendim.  Sahi içime bunca şairi, bunca filozofu yerleştiren kimdi? Tabiatını asi kısraklardan alan ruhum başlattı bu fısıltıyı. Önce var edeni sevdi sonra var olmayı, ikisinin özünde varlığı... Gökyüzünde kuşlara gönül verdi, ilelebet hür diye; yeryüzünde çiçeklere sevdalıydı, toprağına kökü ile bağlı diye. Seherin serinliğine, öğlenin sıcağına, ikindinin esen yeline, akşamın karanlığına, yatsının makamına aitti. İnanca ve iradeye tutkundu. İçinde bitmez tükenmez bir muhabbet beslerdi, iki insanın birbirine katı bir cisimdeki iki atom kadar yakın olacağını sanırdı. Şimdi i çinde, yaşadığı zamana teslim olmayan; yaşadığı mekana da ait olamayan birinden yadigar, büyük bir boşluk var!  İnsan olman...
Devamı

Başka Bir Âlemde Var Olma Konforu; Ölüm

-
Resim
Bedenin ölümü kesin hükümlerle belliyken, ruhun ölümü muammadır. Beden dünyada yaşam olanağı bulur; ruh her iki cihanda.  Misal tababet ilmi, insanın beyin ölümü gerçekleştiğinde öldüğünü söylüyor; fizikokimya ise entropisi sıfır olduğunda, bir nevi vücudundaki kimyasal tepkimeleri yürütecek enerjisi kalmadığında.  Lâkin yazarlara göre insan unutulduğu gün ölür. Filozoflara göre felsefe yapmayı göze alan kişi zaten ölmüştür. Yahya Kemal, insanın hayal ettiği müddetçe yaşadığını söyler, belki de hayali olmayan kişi çoktan ölmüştür.  Ölüm ardıma düşüp de yorulma. Var git ölüm, bir zaman da gene gel. Akıbet alırsın, komazsın beni. Var git ölüm, bir zaman da gene gel! Karacaoğlan İnsan kimliğinde ölüm... Beş-altı yaşlarında, okul çağında bile değilken anlamlandırmaya çalıştım ölümü. Küçüktüm fakat ağlamak yabancı değildi. İnsanları bu kadar ağlatan "ölüm" olarak adlandırdıkları, insanları birbirinden ayıran o hâli düşündüm. Korkum içime sindi, sindi de anladım; her  şeyi...
Devamı